زن‌ستیزی به‌عنوان ابزار سرکوب
رژیم حاکم بر ایران از سال ۱۳۵۸ با تحمیل قوانین تبعیض‌آمیز مانند حجاب اجباری و مجازات‌های نابرابر، زن‌ستیزی را به بخشی از سیاست‌های سرکوبگرانه خود تبدیل کرده است. این رویکرد ریشه در استراتژی حفظ قدرت دارد؛ زیرا زنان، به‌عنوان نیمی از جامعه و نیروی پیشران تغییر/ تهدیدی جدی برای بقای این رژیم محسوب می‌شوند.
آمار کشتار و اعدام زنان
بر اساس آمارهای منتشر شده تنها در ماه اردیبهشت ۱۴۰۴، دست‌کم ۲۳ زن در ایران؛ قربانی قتل‌های جنسیتی شدند. از این تعداد، ۱۵مورد توسط همسران، ۵ مورد توسط بستگان نزدیک و ۳ مورد با انگیزه ناموسی به قتل رسیده‌اند/ همچنین، در همین ماه، ۵ زن توسط رژیم اعدام شدند. اگرچه آمار دقیق اعدام‌ها به ویژه اعدام زنان در دوره پزشکیان به دلیل سانسور حکومتی محدود است ولی گزارش‌های حقوق بشری از تداوم کشتار و اعدام‌های بی سابقه زنان توسط این رژیم حکایت دارند. نمونه‌ای برجسته، قتل الهه حسین‌نژاد است که قاتلش، به عنوان یک بسیجی معتقد به نظام، انگیزه خود برای قتل الهه را «بدحجابی» و اجرای «امر به معروف» عنوان کرد. این موارد نشان‌دهنده این است که این قتلهاو کشتار زنان مشروعیت خود را یک نظام زن ستیز می گیرد و در حقیقت رژیم به این وسیله این پیام را به جامعه به ویژه زنان ارسال می کند که عدم رعایت حجاب می تواند چنین مجازاتهایی در پیش داشته باشد.
زن‌ستیزی؛ ابزاری برای سرکوب جامعه
برخلاف تمام تبلیغاتی که این رژیم می کند؛ واقعیت این است که زن‌ستیزی رژیم ریشه اعتقادی و ایدئولوژیک و اسلامی ندارد، بلکه ابزاری سیاسی برای حفظ نظام است. این رژیم با ترویج فرهنگ مردسالار و قوانینی مانند محرومیت زنان از حق طلاق یا ارث برابر و صدها موانع دیگر؛‌ تلاش می‌کند زنان را به حاشیه رانده و مقاومت اجتماعی آنها را تضعیف کند. به گزارش روزنامه شرق در سال ۱۳۹۸، سالانه ۳۷۵ تا ۴۵۰ قتل ناموسی در ایران رخ می‌دهد که نشان‌دهنده عادی شدن خشونت علیه زنان تحت لوای قوانین رژیم است. این سیاست‌ها، زنان را هدف قرار می‌دهد تا زنان را عنصری ضعیف؛ نشان بدهد و با چنین اقداماتی می خواهد ۵۰ درصد نیروی اصلی و محرک جامعه را مرعوب کند و با ارعاب زنان؛/ کل جامعه تحت ارعاب نگهدارد.
نقش رهبری زنان در قیام‌ها
وقتی به ریشه ضدیت این رژیم با زنان نگاه کنیم به یک حقیقت مهمی می رسیم و اینکه زنان ایرانی، به‌ویژه نقش پیشتازی در قیام‌های اخیر داشته‌اند. از قیام ۹۶ تا قیام ۱۴۰۱، زنان با حضور در خط مقدم اعتراضات و ایفای نقش لیدری در قیامها و با شعارهایی مانند «خامنه‌ای ضحاک، می‌کشیمت زیر خاک»، رژیم را به چالش کشیده‌ و به نماد مقاومت مردم ایران تبدیل شده‌اند. به گفته پاسدار رسول سنایی‌راد، تنها در قیام ۹۶ / زنان/ ۲۸ درصد بازداشت‌شدگان را تشکیل می‌دادند و این حضور گسترده، در مقاومت؛‌ ترس رژیم از پتانسیل زنان را نشان می‌دهد.
به همین علت؛ رژیم، زنان را به دلیل توانایی سازمان‌دهی و تأثیرگذاری‌شان، تهدیدی برای موجودیت خود می‌بیند. زنان نقش کلیدی در مبارزه برای سرنگونی رژیم داشته و دارند. سرکوب مضاعف زنان، مانند بازداشت حداقل ۶۰۰ زن آن هم فقط در تهران در سالگرد قیام ۱۴۰۱، نشان‌دهنده این ترس است. رژیم می‌داند که پیشروی زنان به معنای پایان ایدئولوژی زن‌ستیز ولایت فقیه است.
نتیجه‌
زن‌ستیزی رژیم ایران، با ترویج خشونت و سرکوب زنان، با هدف ارعاب کل جامعه صورت می گیرد. قتل‌های ناموسی، اعدام‌ها و سرکوب زنان، ماهیت ضدبشری این نظام را آشکار می‌کند و راه‌حل در سرنگونی این رژیم و استقرار حکومتی مبتنی بر برابری جنسیتی است.
زنان ایران، در حقیقت نیروی اصلی تغییراند. از این رو زنان آزاده و شورشگر جامعه ایران باید تمامی پتانسیل انقلابی خود علیه نظام را در پیوند با مقاومت مردم ایران به جریان بیاندازند.
جامعه جهانی نیز باید با حمایت از مقاومت زنان به پایان آپارتاید جنسیتی در ایران کمک کند.

#اخبارروز_راسویاب
#خبرهای_ارسالی_راسویاب
#زیرپوست_شهر_چه_میگذرد
#بیا_راسویاب
#efshagar_rasu
#rasuyab2
🔴 (https://t.me/rasuyab_ir/28530)این #انقلابیست_تا_پیروزی
🆔 @Rasuyab2
🆔 https://t.me/rasuyab_ir
🆔 https://t.me/EfshagarRasu
🆔 @Kashef_Rasu